ลูกผู้ชายต้องแข็งแกร่งทั้งภายนอก และภายใน

ผู้เข้มแข็งเท่านั้นถึงจะได้ครอบครองทุกสิ่ง

เขาเคยเป็นเด็กตัวเล็กที่มักจะถูกแกล้ง ไม่มีสาวสนใจ ความเจ็บปวดจากการถูกแกล้ง ความเสียใจจากการอกหัก "ฉันไม่ชอบผู้ชายอ่อนแอ!!"

จากการศึกษาค้นคว้าข้อมูลต่างๆมากมาย เค้าจึงได้คำตอบเพียง 1 เดียวว่า "ผู้ที่แข็งเก่ง เอ๊ย...ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะได้ครอบครองทุกสิ่ง" ดูอย่างไอ้พวกที่เคยแกล้งเขาพวกนั้น ได้รับความรักจากสาวๆไม่เคยขาด ในข้อมูลที่เจอนั้นผู้ที่ยิ่งใหญ่ก็มักจะเป็นผู้เข้มแข็ง ไม่ว่า เจงกีสข่าน, กัส,บิสเคต โอลิเวอร์

การฝึกฝนร่างกายและจิตใจก็เริ่มต้นขึ้น เขาเข้าป่าปลีกตัวจากโลกภายนอก เผื่อขัดเกลาตัวเอง จะไม่กลับสู่สังคมอีก จนกว่าจะมั่นใจว่าเป็นชายที่แข็งเก่ง เอ๊ย...แข็งแกร่งที่สุด

เวลาผ่านไปนานหลายปีเขากลับมาอีกครั้งพร้อมด้วยจิตใจที่ดีงามเข้มแข็ง และร่างกายงดงามราวดาบเหล็กกล้า เขากลับมาเพื่อครอบครองทุกสิ่ง และเป็นชายสมชาย

ทันทีที่เขาเข้าไปจีบสาวคนแรกก็ถูกปฎิเสททันทีอย่างไม่มีการลังเล

"ทำไมล่ะ ผมรักคุณผมปกป้องคุณได้ ผมเข้มแข็งที่สุด" พูดจบเขาก็ชกเสาไฟฟ้าไกล้ๆหักดังโครม

"กรี๊ด!!!" ก่อนที่สาวเจ้าจะวิ่งหนีไป เขาคว้าข้อมือเธอไว้ อย่างรวดเร็ว (เป็นผลจากการฝึกจับปลาแซลม่อน โดย อ.หมีกลิซลี่) ไม่แรงจนทำให้เธอเจ็บ ไม่หลวมจนเธอสะบัดหลุด เขาควบคุมพลังตัวเองได้

"ผมไม่บังคับคุณ แต่อย่างน้อยผมก็ต้องการเหตุผล?" เขาถามเธออย่างสุภาพ

"ฉันไม่ชอบคุณ คุณตัวใหญ่น่ากลัว และไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ" เธอตอบกระชับ

"ผมพร้อมจะปกป้องคุณจากทุกสิ่ง ผมจึงจำเป้นต้องที่ร่างกายที่ใหญ่โตแข็งแรง...แล้วแบบใหนล่ะที่คุนชอบ" เขาสงสัย

เธอล้วงภาพถ่ายออกมาจากกระเป๋าทันที

"แบบนี้"

เบื้องหน้าของเขาเป็นรูปถ่ายของกลุ่มเด็กผู้ชาย หน้าตาเกลี้ยงเกลา ตัวสูงโปร่ง ท่าทางผอมแห้งไม่มีแรง ด้านล่างมีตัวหนังสือเขียนว่า "วง ดิดิเย่ ดร็อกบาร์ ชินจิ"

"แล้วคนแบบนี้จะปกป้องอะไรคุนได้ เค้าดูอ่อนแอมาก" นอกจากสงสัยแล้วคราวนี้ยังไม่เข้าใจ

"เค้าหล่อ และหุ่นดี" เธอทำหน้ารำคาญเพราะเขาถามไม่จบซักที

"เรื่องหล่อผมว่ามันอยู่ทีรสนิยม แต่ คุนเรียก คนอ่อนแอแบบนี้ว่าหุ่นดีกว่ากล้ามเนื้อของผมที่ผ่านการฝึกมาอย่างยากลำบากน่ะเหรอ?" เขาสงสัยความหมายของคำว่า "คุณค่า" สำหรับเธอ

"ใช่! ดีกว่า" เธอตอบหนักแน่นมั่นใจ

เขารู้สึกไม่เข้าใจหนักมากขึ้น ปล่อยมือเธอออก และยืนน่งอยุ่นานยังงั้น ในขณะที่เธอรีบเดินออกไปทันที เขาได้ยินเสียงของเธอลอยมาไกลๆ "ไอ้พวกบ้ากล้าม แหวะ"

เขาค่อยๆลุกขึ้น มองไปรอบๆตัวเห็นโปสเตอร์ บิลบอร์ด มากมาย คู่หนุ่มสาวเดินกันขวักไขว่ ล้วนแต่เป็นผู้ชายท่าทางอ่อนแอ เขาเข้าใจแล้วว่าในโลกที่สงบสุขใบนี้ไม่ต้องการพลังอีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเสียดายเวลาที่ฝึกตนหลายปีในป่า เพราะเขารู้ว่าท้ายที่สุดแล้วพลังคือทุกสิ่งที่มนุษย์ต้องการ

เขาออกเดินทางอีกครั้งเพื่อตามหาโลกใบใหม่ที่ยังคงต้องการพลัง และความดีงาม ที่ๆความพยายามยังมีความหมาย

** ชอบวาดกล้ามเนื้อมาตั้งแต่ ตอนรู้จักการ์ตูนอเมริกันฮีโร่ พอมาเรียนอนาโตมี่เพิ่งจะรู้ว่า ที่ผ่านมากูมั่วนี่หว่า

** เป็นงานลองทำ พิกเซล ดูครั้งแรกครับ สนุกดีเหมือนกัน แต่น่ารำคาญตรงที่ผมจิ้มช้าอ่ะ จิ้มไวก็เมื่อย

edit @ 2007/08/30 02:27:08
edit @ 2007/08/31 15:31:12

edit @ 2007/08/31 17:45:56
edit @ 2007/08/31 18:09:37
edit @ 2007/09/01 18:22:30

วิคเตอร์ เออคาอาติกา แมงมุมหนึ่งในไม่กี่ตัวที่สามารถรอดจากการตกเป็นอาหารของแมงมุมสาวๆ หลังการผสมพันธ์

แม้คำว่าความรัก เป็นคำแสดงความรู้สึก แต่ตัวของมันเองกลับเป็นเหตุผล เหตุผลของการมีชีวิตอยู่ ในเมื่อแก่นแท้ของมันคือเหตุผลแล้ว ทำไมเราส่วนใหญ่มักตัดสินมันด้วยอารมณ์ความรู้สึก ที่เป็นสัญชาติญาณดิบแห่งความรัก ไม่ผ่านการกลั่นกรองให้สมกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการพัฒนาทางด้านจิตใจแล้ว

ดังนั้น ความรักของ วิคเตอร์ จะดำเนินไปด้วยเหตุผลเสมอ ความรักของ วิคเตอร์ กับชาร์ลอตต์ จึงมักจะมีปัญหาเสมอในช่วงแรกๆ แต่ทั้งคู่ก็ลงเอยกันได้ด้วยคำพูดของวิคเตอร์ที่ว่า "คุณจะคาดหวังในตัวคนอื่นไม่ได้ ถ้าคุณไม่บอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าต้องการอะไร คำพูดเป็นสิ่งเชื่อมโยงความเข้าใจ ถ้าคิดว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจด้วยท่าทางบึ้งตึงโดยที่ไม่พูดออกมาเท่ากับว่า คุณดูถูกบรรพบุรุษตัวเอง ดูถูกผู้ประดิษฐ์ภาษาขึ้นมา ถ้าคิดว่าคนเราเข้าใจกันด้วยการไม่พูด ก็เท่ากับว่าบอกคนรุ่นเก่าว่า "ไอ้พวกโง่ เหนื่อยสร้างกันขึ้นมาทำไมวะ ไร้ค่า กูไม่ใช้หรอก ควาย!!" ที่เราใช้คำพูดสื่อสารกัน ส่วนนึงก็เพื่อเป็นการเคารพพวกเค้าเหล่านั้นด้วย"

หลังจากการมีเซ็กซ์ของทั้งคู่ ชาร์ลอตต์ตั้งท่าจะกินวิคเตอร์ที่นอนหมดแรง ด้วยสัญชาติญาณของแมงมุม สิ่งเดียวที่ทำให้ชาร์ลอตต์ รู้สึกตัว คือคำพูดอันมีค่าของวิคเตอร์ ที่ให้ชาร์ลอตต์ ตระหนักถึงแก่นแท้ของความรัก เธอรักวิคเตอร์ รักทุกสิ่งที่เป็นวิคเตอร์ ทำไมเธอถึงจะต้องทำร้ายคนที่เธอรักด้วย ความรู้สึกและอารมณ์ ด้วยความเชื่อที่ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของแมงมุม มันเป็นเรื่องธรรมดาของตัวเมีย ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ สิ่งนั้นมันไม่ใช่สิ่งถูกต้องเลย ความรักคือการทำดีต่อคนรักไม่ใช่แดกคนรัก ความรักคือเหตุผลของชีวิต ไม่ควรใช้ความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่งั้นคงเหมือนแมงมุมสาวทั่วๆไปที่นั่งร้องห่มร้องให้ที่สูญเสียคนรักด้วยน้ำมือตัวเอง เพราะใจมันสั่งมา

คำพูดที่ทำให้ชาร์ล็อตต์ได้สติคือ

"มึงบอกมึงรักกู ทำไมมึงจะทำเหี้ยๆ

กับกูด้วยความรู้สึกล่ะ อีสัตว์!!"

และวิคเตอร์ก็หนีไปเพราะความเสียใจ ส่วนชารืล็อตก็ได้แต่ร่อนเร่ไปเรื่อยแบกรับความเสียใจเอาไว้ แต่เธอก็ยังรู้สึกภูมิใจที่ไม่ได้กินคนรักเข้าไป

จากนั้นมาชาร์ล็อตต์จึงให้ความสำคัญกับคำพูด อย่างมาก ตามที่วิคเตอร์ต้องการ และสื่อสารกับผู้อื่นด้วยเหตุผลเสมอ และได้ช่วยชีวิตเจ้าหมูน้อยวิลเบอร์เอาไว้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต

เพิ่งได้ดู Charlotte's web (เช่ามาดูเพราะน้อง) ผมว่ามันเป็นหนังที่โคดดีเลยครับ ทุ่งสิ่งที่มนุษย์ควรเป็นมันสอนอยู่ในนี้หมด ทั้งการที่สอนให้คิดว่าตัวเองมีค่าแต่ก็ควรจะนอบน้อม การเลือกที่จะมองข้อดีในผู้อื่น และการให้เกียรติต่อผู้อื่นไม่ว่าเค้าจะเป็นคนยังไงก็ตาม ตอนจบซึ้งมากด้วยครับ (กะดูเล่นๆ ดันอินซะงั้น)

มีลูกมีหลานจะให้มันดูเรื่องนี้ไว้ครับ เพราะสิ่งที่สอนมันเป็นแนวทางของเด็กดีมากๆ

**ประโยคเด็ดของหนัง

ทุกตัวในคอกบอกว่าแมงมุมน่าเกลียด แต่เจ้าหมูบอกว่าแมงมุมนั้นงดงาม เพราะเธอชักใยได้ แกะบอกเจ้าหมูว่า "สงสัยเราจะมองแมงมุมกันคนละตัว" เจ้าหมูบอกว่า "ใช่ คนละตัว"

อีกอันคือตอนที่เจ้าหนูนิสัยไม่ดี เทมเปิลตัน กำลังบอกความจริงว่าเจ้าหมูกำลังจะถูกเชือด "คนที่จริงใจที่สุดในที่นี้ กลายเป็นคนเลวรึเนี่ย?"

***ตอนหนังเรื่องนี้เข้าโรงผมไม่เคยคิดว่าอยากจะดูเลย เนื่องจากมันดูหน่อมแน้มมาก ไม่ถูกโฉลกสันดานผมเลย และยังเคยถามเพื่อนแบบเด๋อๆว่า "เฮ้ย ไปดูไอ้นั่นมายัง ช็อกโกแล็ตเว็บอ่ะ" มันบอกว่า ชาร์ล็อตเว็บ ผมยังกระแดะไปเถียงว่าไม่ใช่อีกแน่ะ นี่กูคิดว่าช็อกโกแล็ตเว็บมาตั้งนานเลยนะเนี่ย

edit @ 2007/08/05 07:14:18
edit @ 2007/08/22 12:13:14

"โอ...เหล่ามนุษย์ที่หลงไหลมัวเมาในรูปรสกลิ่นสี ของหมีจนโงหัวไม่ขึ้น ทั้งหลาย"

พระเจ้าของชาวหมีที่ให้กำเนิดหมีทุกตัวบนโลก สถิตอยู่บนสรวงสวรรค์ มองเหล่ามนุษย์ที่งมงายกับหมีทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น รูปของเลียนแบบหมีทั้งหลาย เพลงของหมี หรือแม้แต่ ฝ่าเท้าของหมี เพราะชีวิตของมนุษย์ผูกพันกับหมีมาช้านาน จนยากที่ที่จะแยกออกจากสังคม แต่...มนุษย์นั้นลือมไปแล้วหรือว่าแท้จริงแล้วหมีนั้นสถิตอยู่ในใจของมนุษย์ทุกผู้ทุนคนอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปหาเอาจากภายนอก

จริงๆแล้ว เพราะเทพหมีโดนเขม่น จากเทพสัตว์ต่างๆ ที่ไม่ได้รับความนิยมบนโลก จึงอยากจะขอร้องเรียนแบ่งเรทติ้งบ้าง ไม่ว่าจะเป็น เทพเห็บหมา เทพโลน เทพเหี้ย เทพอมีบ้า เทพเพลงตอน เทพไรฝุ่น เทพปลิง เทพพยาธิต่างๆ พร้องงัดถึงเหตุผลต่างๆนาๆ ว่าทั้งที่หมีน่ารักแค่ตอนเด็กเท่านั้น พอตัวโตเจอในป่าทำร้ายคนก็มี ทำไมผู้คนถึงยังรักเหนียวแน่นแต่เฉพาะหมีเท่านั้น เพราะความน้อยใจของเทพต่างๆ เทพหมีจึงต้องออกโรงมาเตือนมนุษย์ทั้งหลาย ว่าอย่าหลงในวัตถุนักเลย....

ด้วยเหตุนั้นเอง ภาพยนตร์เรื่อง "กลิซลี่แมน" ก็ถือกำเนิด ขึ้นบนโลก เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงมุมมองของสาวกหมีๆทั้งหลาย

เรื่อง กลิซลี่แมน ยังไม่ได้ดูเหมือนกัน หาไม่ได้น่ะครับ เห้นว่าเป็นผู้อุทิศตนปกป้องหมี แต่โดนหมีเก็บซะเอง เศร้าจังแฮะ สร้างจากเรื่องจริงด้วยนะครับ

เห็นหมี เป็นสินค้าต่างๆนาๆ ก็เกิดความคิดว่าสัตว์อื่นๆมันไม่ค่อยฮอตเลยน้า....

**ผมเขียน เอ็นทรี่ นี้เสร็จ ก็คิดมาได้ว่า "อะไรของกูวะเนี่ย" - -"
edit @ 2007/07/17 14:26:06
edit @ 2007/07/25 04:36:59

edit @ 2007/07/25 10:01:12
edit @ 2007/07/25 10:09:46
edit @ 2007/08/22 12:14:22